ikbenivo

Zo zag mijn HTC legend eruit na een truc die ik aan mijn zoontje liet zien: het horizontaal aan een paaltje hangen. Niet slim als je een telefoon los in je zakken hebt zitten…Deze gleed er dus uit en viel keurig op een hoekje waardoor het complete glas aan gruzelementen lag. Wat nu!? Laten repareren is duur en bovendien zijn er op internet een aantal aanbieders te vinden waarbij je je af moet vragen of je je HTC ooit nog terug zou zien. Uiteindelijk vond ik op marktplaats ene Kevin die een schermpje kon leveren, inclusief tooltjes. Helaas is de documentatie op internet mbt het uit elkaar halen van je HTC Legend erg beperkt. Op XDA stond 1 post die me een beetje op weg hielp waardoor ik het uiteindelijk wel aandurfde om de HTC legend zelf te voorzien van een nieuw raamwerk. Hieronder tref je een fotoverslag aan. Hopelijk heeft iemand anders er ook nog wat aan. Laat een reactie achter!

Voor de operatie:

De tools…  Ook handig: een hele kleine kruiskop en een afbreekmesje of scalpel.

Het nieuwe scherm:

Het onderste klepje gaat er zo af. Je kan ook het klepje dat je normaal open klapt er uit klikken.

Schroef de schroefjes los

Let op, er zit er ook eentje onder de sticker!

Met wat gepulk (in mijn geval met een afbreekmesje) komt ook de bovenkant los. Wrik bij voorkeur boven de camera, daar zitten geen klemmetjes..Het kan zijn dat het klepje er moeilijk af komt, omdat hier ook wat tape zit om de boel steviger vast te laten zitten. Wat harder trekken is dan de oplossing…

Nu ligt de camera open en bloot en kan je hier weer verder met schroefjes verwijderen..

Druk vervolgens voorzichtig tegen de achterkant (boven, dus waar de camera zit). Na flink wat zweten en wrikken kreeg ik uiteindelijk de behuizing los van het toestel. Het zit op sommige delen een beetje aan elkaar geplakt, dus je zal misschien een beetje moeten trekken.

Ja, het is dus echt aluminium.

Als je alle schroefjes onderin hebt los gemaakt, kan je nu ook de knoppenbalk voorzichtig verwijderen.

Het glas zit deels met tape vast aan het scherm. Je zal moeten trekken om het los te krijgen, maar wellicht zijn hier ook betere methodes voor. (met fohn wellicht?)

Het scherm kan je nu helemaal loshalen. Onderaan zit het vast met een soort lipje wat uiteindelijk verbonden zit met het scherm.

Je zal de telefoon nog wat verder uit elkaar moeten halen om uiteindelijk je oude glas los te kunnen koppelen. De zwarte rand die rondom het scherm zit bestaat uit 2 delen die los van elkaar kunnen. Eenmaal los kan je ook het stekkertje (zo noem ik het maar even, het is dat vierkante blokje dat met een geel tape-je vast zit) los halen. Even pielen en je hebt uiteindelijk het glas in handen.

In elkaar is de omgekeerde volgorde. Het LCD scherm moest ik uiteindelijk een beetje oplichten om het stekkertje van het nieuwe glas op zijn plek te krijgen. Het scherm zit aan de kant van de volume knoppen vast. Aan de andere kant kan je het voorzichtig los wrikken en oplichten. Dan ontstaat er wat ruimte om je nieuwe glas goed te plaatsen.

Het nieuwe schermpje zit erin! Bij mij was bijna alle originele tape verdwenen, waardoor het glas uiteindelijk alsnog een beetje los op het scherm lag. Ik heb het opgelost door wat dubbelzijdige tape te gebruiken. (plak dat op de zwarte randen over de volle lengte, en aan de bovenkant, maar let op: plak niet de sensoren dicht…)

Kosten: 43 euro en een avond werk.

Ook proberen? Uiteraard op eigen risico! Ik ben helemaal nergens verantwoordelijk voor, mocht het mis gaan. ;)

We hebben weer een staarmoment
want woorden zijn niet toereikend.
Brokken slik ik weg
zijlings naar haar kijkend.
Het besef haar te verliezen
- ik blok het, ik haat het
maar er valt niets te kiezen.
Ze mag naar huis
Dat dan weer wel
Enig nadeel,
de dood volgt snel.

Ze is zwak en wil getild worden.
Haar ribben priemen naar voren
terwijl ik haar zachtjes op bed leg
bij het raam, waar ze de vogels kan horen
“ik doe mijn ogen even dicht hoor,
ik moet gewoon even rusten” zegt ze trillend
terwijl haar ogen dichtvallen
valt mijn traan op haar kussen
van binnen gillend,
mijn gedachte naar haar sterven
op de achtergrond de mussen
leg ik mijn hoofd naast het hare
en laat onze dromen de dag erven.

Update. Onderstaande heb ik in een opwelling geschreven, waardoor het wat belerend kan overkomen. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, en ik sta nog steeds volledig achter de inhoud; hopelijk kan je er dus toch wat mee…

Waarom zijn we hier?
Is het simpelweg voor onszelf? Haal het beste eruit? Moeten we gelukkig zijn met school, vriendin, werk, vrouw, kinderen een huis en een pensioen? Je gelooft in evolutie, dus we zijn in de basis een product van toeval. Hoe kan een product van toeval de zin van het leven zijn? Wat is de zin van het najagen van ons eigen geluk? Simpel; dat is er niet. Jezus is ons enige doel. Hij is de reden dat je hier bent. Hij wilde jou hier en wil dat je met hem optrekt om het leven in optima forma te genieten. Volg je doel. Je identiteit zal nooit zitten in geld, je auto, je huis of je werk. Jouw ware identiteit zal je vinden in Christus, die het leven leidde wat wij zouden moeten leiden en de dood stierf die wij verdienden. Think about it…

Hier sta ik voor U
het leven kabbelt voort
er zit nog zoveel in God
dat er niet in hoort
dagen gaan voorbij Heer,
zonder het lezen van uw woord
soms spreek ik u nauwelijks
maar u blijf kloppen, ook ongehoord
En ik besef het weer,
het is me aan het vullen;
het gaat niet om mijn werk,
de kerk of mooie spullen
het gaat niet om imago
niet om mijn plan of wat ik wil
niet om tienden, geboden of materieel
niet om mijn mooie woorden
niet om vakanties of kuuroorden
niet om die ene auto voor erbij
het gaat om meer van U, God
en minder van mij

U gaf volledig, meer hoeft en kan niet
Ik ben er dus voor u Heer
opdat uw wil geschiedt

Het is alsof mijn gedachten zich vertraagd verplaatsen
ik voel me gelukkig, maar geniet met mate
ben afwezig afgevlakt als eenzame vlakte
maar voel de stijgende lijn aan de oppervlakte
ik voel het aankomen; de goede tijden
het is nu tijd voor mijn lintje
vrij van strijden, pijnen en overlijden
en laat me comfortabel verblijden;
terwijl mijn gedachten zich voorbereiden
op een inhaalsprintje.

Inspiratieloos maar oefenzin
hier zit dus geen inhoud in
puur de lege kunst van onzin
met geen enkele betekenisvolle zin
dus zeker niet noodzakelijk
maar evengoed vermakelijk,
en tekstueel zeer smakelijk

En mocht iemand dit weblog lezen..
ik kom er zelf maar niet achter
dus laat eens een reactie achter!

De arts komt binnen.
Hij kijkt heel serieus en krabt nerveus aan zijn neus.
“Laat de executie maar beginnen”
zegt ze
De klap komt hard in het hart
Er is niets meer te doen, niets meer te geven
Het is een kwestie van tijd, het leven.
Ik hap naar adem, zie haar vragen
maar hoor niets.
De dood suist door mijn oren.
Ik wil het niet horen maar het is te luid
de vraag der vragen, hij moet eruit:
“hoe lang nog, dokter. Hoe lang nog?”

Woorden gieren door mijn hoofd
als ADHD’ers met teveel chocola op,
gieren ze door mijn kop.
“Ik wil eruit, ik wil eruit!”
ze hameren tegen mijn slaap
maar mijn lippen zijn potdicht
geen woord dat ze verlaat.
Nu rennen ze als dollen via mijn armen
persen zich zo zonder erbarmen
door naar mijn vingers op het toetsenbord
en alsof morgen niet bestaat
storten ze zich als kamikaze piloten in oorlog
meedogeloos op mijn weblog.

vogels buiten
fluiten

de lente
ontvouwt
ontspruit
haar schoonheid

de zon
weerkaatst in de ruiten
lacht zacht
de regen van de daken
takken die kraken
tonen trots hun bladeren
die de schaduw omkaderen
van de winter die vertrekt
als hypotheekrente

het is lente

:)